stage_1594233186jpeg//ZO GAAT DAT BIJ ONS; IN DE FAMILIE!!//
......Over hoe dat nou werkt met die opstellingen.
.
.
Er is een soort onderverdeling in de problematiek waarmee mensen bij mij komen.
Het gaat vaak over het dragen van een lot van een dierbare, of het volgen van een overledene, onderbroken uitreikingen, een verstrikking of een plekverwisseling. 

Dat weet ik van te voren natuurlijk niet. Dat blijkt dan uit de opstelling. Of uit wat iemand mij van te voren vertelt. Dan voorvoel ik al een systemische dynamiek.
Meestal vraag ik waar iemand ‘van af wil’, of waar iemand naar verlangt. Of waar iemand tegen aan loopt.
Soms blijft de vraag onduidelijk, maar dat is niet erg. De opstelling is leidend. Soms blijkt er namelijk dat er iets gezien wil worden wat je van te voren niet had kunnen bedenken...

Ik kan alleen maar opstellingen begeleiden die over diegene zelf gaan. 

Ik kan dus niet iets opstellen wat over bijvoorbeeld de ex en het kind gaat. (‘Ik zou wel eens willen weten hoe mijn ex over z’n kind denkt...’) Daar kan ik geen opstelling over doen. Ik mag niet kijken in iemand anders zijn systeem als daar geen toestemming voor is gegeven.
Ik kan wel iets met het feit dat jij last zou hebben van de omgang van jouw ex met zn kind. Wat zegt dat dan over jou in relatie tot je ex en je kind? Dan stel ik dus ook de partner en/of het kind op.

Soms blijkt dat de vraag waarmee je komt helemaal niet perse naar voren komt in de opstelling; de opstelling is altijd leidend. En die kan iets heel anders laten zien. Wat het systeem in de opstelling toont wil eerst gezien worden. Het blijkt dan uiteindelijk dat deze opstelling eerst nodig is, voordat er ruimte is voor de vraag van de vraagsteller.

Het systeem is per definitie groter dan wij. En soms ook wijzer. Het grote familiegeweten is oordeelloos, en trekt dus ook niemand voor. Het houdt geen rekening met goed of kwaad. Er moet gebeuren wat er moet gebeuren om het familiesysteem te laten overleven. (Ik heb het hier over meerdere generaties) Ook het verdriet, of de trauma’s, de weggestopte zaken uit eerdere generaties willen gezien worden. Soms blijkt dus dat er slachtoffers nodig zijn (volledig onschuldige mensen) om het systeem in tact te laten zijn; mensen die zich onbewust geïdentificeerd hebben met het lot van een buitengesloten persoon, of slachtoffers die gemaakt zijn in vorige generaties, of de overleden mensen waar niet over gepraat mocht worden.
Deze onschuldige mensen blijken vaak het leven moeilijk te kunnen omarmen, of saboteren elke keer hun eigen geluk omdat ze onbewust vinden dat ze geen recht hebben op meer geluk dan de slachtoffers uit hun familiesysteem. Ze zijn daar onbewust mee geïdentificeerd. In een opstelling kan je uitzoeken of dit zo is.

Naast deze dynamieken zijn er nog vele anderen dynamieken. (Zoals ik aan het begin van de post heb geschreven)
Deze zijn van te voren, of tijdens een opstelling niet te bedenken, niet te rationaliseren, niet te verklaren, niet te duiden. Een opstelling biedt je de kans om jouw eigen beweging in het leven te voelen, en daar bewust van te worden. Door de interventies van de opsteller en de vraagsteller verscherpende zinnen uit te laten spreken, vindt er een helende bewustwording plaats. Hier hoef je achteraf niet uitgebreid over te praten; deze voel je in de opstelling en je weet op zielsniveau dat er iets wezenlijks is gebeurd.

Bronnen: Bert Hellinger, Elmer Hendrix, Hans van den Berg.